X
تبلیغات
نماشا
رایتل
تاریخ : جمعه 15 اردیبهشت‌ماه سال 1391 | 14:55 | نویسنده : هادی

هر سری میام تو این وبم بنویسم میبینم که نه نظری هست نه آمد و رفتی.

به این فکر میکنم که چی میشه که یه آدم -و احیانا نوشته هاش-برای یه آدم(یا آدما)ی دیگه

جالب میشه که بیان وقت گرانبهاشونو بزارن بخونن که چی نوشتم.

خوب اخرش از خودم میپرسم که خودت میری نوشته دیگرانو بخونی؟  ونه!

پس نتیجه اینکه این وب ما یه حالت گفتگو با خویشتن داره.



در ادامه شعری از غاده سمان ، شاعر معاصر عرب به ترجمه استاد عبد الحسین فرزاد.




زنی عاشق ورقهای سپید


آمده ام که بنویسم...

کاغذ،سفید بود،

به سفیدی مطلق یاسمنها...

پاک چونان برف

                      که حتی گنجشک هم بر آن راه نرفته بود...

با خود پیمان بستم که آن را نیالایم...

پگاه روز بعد،دزدانه به سراغش رفتم،

برایم نوشته بود: ای زن ابله!

                  مرا بیالای تا زنده شوم و بیفروزم،

                                       و به سوی چشمها پرواز کنم

                                                   و باشم...

من نمیخواهم برگ کاغذی باشم

                          دوشیزه و در خانه مانده!...